Wie is Jacqueline

En daar zit ik dan, verstijftd van angst, hoog in die boom:

Ik denk dat ik een jaar of 8 was, toen ik me er ineens pijnlijk bewust van werd dat ik wel heel hoog in die boom was geklommen.  HELP.... hoe kom ik hier weer uit??!! Ik durf niet meer, waarom heb ik dat gedaan?

De angst slaat toe en werkt zoals angst vaak doet: verlammend.

Hoe ik er weer uit ben gekomen, weet ik niet meer precies. Maar ik ben eruit gekomen. Zelfstandig, want er was geen hulp dus ik moest wel iets bedenken en vooral in beweging komen.

Mijn enthousiasme en nieuwsgierigheid om nieuwe dingen te ontdekken heb ik altijd behouden. En dat heeft me sindsdien nog vaak in zo'n spannend en angstig "boommoment" gebracht. Gelukkig maar, want zonder die ervaringen was ik nooit zover gekomen als nu.

​

Mijn motto: zonder te vallen leer je niet opstaan. En leer je niets nieuws. Vallen én opstaan maken je sterk.

​

Tegelijk is vallen soms zo lastig, laat staan dat je je eigen kind moet laten vallen. Toch is dat precies wat nodig is. Ook ik moest dit leren: ik was zo'n moeder die onder aan het klimrek riep "Pas op dat je niet valt hè!" Inmiddels weet ik dat ik mijn kinderen daarmee vooral leerde om angstig te zijn, in plaats van hen zelfvertrouwen mee te geven.

Nieuwsgierig, ook naar mezelf

Nieuwsgierigheid is voor een coach een mooie kwaliteit: nieuwsgierig naar het hele systeem rondom een kind, én naar jezelf. Zonder zelfkennis geen goede coach of therapeut. Daarom blijf ik mezelf voortdurend ontwikkelen, via cursussen, opleidingen, intervisie en soms een eigen coach. Thuis wordt weleens gezegd dat het mijn hobby is en ze hebben gelijk.

Dit heb ik ook in mijn logo verwerkt: bewegen, leren, groeien.

Een paar van de boommomenten die mij gevormd hebben tot de therapeut die ik nu ben:

Nieuwe stad, nieuwe start

Zo'n 25 jaar geleden verhuisde ik van de Achterhoek naar Den Haag, voor een baan in de kinder- en jeugdpsychiatrie. Geen netwerk, geen social media, veel onzekerheid en eenzaamheid en weer dat gevoel van hoog in de boom zitten. Had ik het wel goed gedaan? Kon ik dit wel? Ook toen was opgeven geen optie. Ik ging door, ontdekte nieuwe dingen, en werd er sterker van.

Vallen en weer opstaan (letterlijk)

Als onervaren skiester ging ik vrolijk achter de ervaren skiërs aan, naïef, gewoon doen, de waarschuwende angst genegeerd. Het eindigde met twee gescheurde kniebanden, een gebroken meniscus en een lange revalidatie. Toen de fysiotherapeut tevreden was, was ik dat nog niet. Ik wilde meer, en dat is gelukt.

Kijk je naar wat er niet meer kan, of naar wat er nog wél mogelijk is? Je mindset maakt daarin het verschil. Ik geloof dat je meer kunt dan je vaak denkt.

Moederschap

Ook het moederschap bracht volop leermomenten. Ik had, zoals zoveel ouders, een ideaalplaatje en de werkelijkheid pakte anders uit. Boosheid, teleurstelling, soms een gevoel van falen. Maar ook hier bleef ik niet hangen in balen en mokken: ik ging op zoek naar een andere manier. Hier ligt de oorsprong van Kicoja.

Met inmiddels twee volwassen kinderen kan ik zeggen: het is best goed gelukt, al zijn er dingen die ik nu weet en toen graag had geweten. Die kennis en ervaring gebruik ik dagelijks in mijn werk met kinderen en ouders bijvoorbeeld om samen bewust te worden van patronen in het gezin.

Juf Jacqueline

Ook als juf op de basisschool leerde ik veel. Een rekenles die ik simpel vond, bleek voor het ene kind logisch en voor het andere een raadsel. Waarom? Ik ontdekte hoeveel verschil leerstijlen maken, hoe elk kind andere behoeftes heeft, en hoe mijn eigen automatismen soms juist mijn grootste valkuil waren.

De diepste val

Niet elke val is leerzaam op een lichte manier. De pijnlijkste val in mijn leven is het overlijden van mijn dochter, vlak voor haar geboorte. Toen ben ik echt even blijven liggen, totaal gebroken.

Toch ben ik ook hier, hoe moeizaam ook, weer opgestaan en gaan klimmen. Dit gaf me het vertrouwen dat het, hoe zwaar het ook is, weer goed kan komen. Nooit meer hetzelfde, maar wel goed. Door de pijn toe te laten en te delen, ben ik er sterker van geworden. Het litteken blijft, ook na al die jaren en ook dat is oké.

En zo gaat het nog steeds

Met ieder nieuw traject klim ik enthousiast en nieuwsgierig de boom weer in. Kom ik ook vaak weer op het punt van "en wat nu?" Dan gaat mijn rugzak met mogelijkheden open, en zoeken we samen uit wat voor jullie het beste werkt. Linksom of rechtsom, altijd vooruit.

Meer dan 30 jaar werk ik inmiddels met kinderen en ouders, en mijn rugzak is goed gevuld met kennis, vaardigheden en ervaring die ik graag blijf aanvullen. Benieuwd wat er allemaal in zit? Kijk bij mijn aanbod.

​

Ik kan intussen ook beter overzicht houden in de boom, en meer genieten van het klimmen zelf. Niet altijd zonder angstzweet, maar wel met het vertrouwen dat er altijd een weg terug is.

Want ook ik ben, op de eerste plaats, gewoon mens. Een mens dat nog steeds leert en dankbaar is voor wat het leven mij geeft.

​

Herken je jezelf hierin, of wil je gewoon eens kennismaken? Neem gerust contact op.